Life Is So IISD

วันนี้ฝนตกทั้งวัน...

ต่อไปนี้เป็นอารมณ์เศร้าส่วนตัว ใครไม่อยากรับ Negative Information (ข้อมูลแง่ลบ) เข้าไปในสมองส่วนCerebrum เพื่อลดประสิทธิภาพการประมวลผลด้านคำนวณและอารมณ์ โปรดกดลิงค์ไปบล็อกอื่นก็ได้...

.

.

.

.

.

เราเกลียดคำว่ารักษาน้ำใจ

เกลียดการทำดีเพื่อรักษาน้ำใจ

ไม่สิ...ไม่เกลียดหรอก แค่ 'ระแวง'

แต่ระแวง นี่คงไม่ 'แค่' แล้วล่ะ

เพราะรักแรกของเรามันเป็นอย่างนี้ เรารักกันมาเกือบสามปี เขามาขอบอกเลิก เพราะเขาชอบคนอื่นอยู่

คำถามถามไปว่า 'แล้วทำไมถึงยังยอมให้เราทำนู่นทำนี่ ทำไมถึงยังทำดีกับเรา'

คำตอบคือ 'เพื่อรักษาน้ำใจ'

ยิ่งเราทำดี เขายิ่งไม่อยากทำร้ายน้ำใจ

.

.

.

ทำร้ายยิ่งกว่าน้ำใจแล้วล่ะ

คงเพราะอย่างนั้นเราเลยระแวงกับคนที่เราชอบ/ชื่นชม

โทรศัพท์ไปหาก็คิดว่ารบกวน คุยทาง msn เราก็จะคิดไปเองว่ารบกวนเขา

แม้เขาบอกไม่รบกวน ก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นแค่ 'รักษาน้ำใจ' อีกรึเปล่า

พยายามไม่คิดมาก แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเรา 'ตื้อ' มากเกินไปรึเปล่า

...เราไม่ได้อยากจะตื้อ เราแค่อยากคุย...เพราะชื่นชม เพราะชอบ ก็เท่านั้น

ความรู้สึกระแวงมันเลยโตขึ้นเรื่อยๆ กัดกร่อนเรื่อยๆ...

.

.

.

ส่วนตัวไม่รู้นะว่าคนอื่นคิดยังไงกับการมีคนโทรมาหาตนบ่อยๆ

แต่เราชอบ

วันนี้ก็นั่งคนเดียว มองโทรศัพท์

โทรศัพท์ที่ไม่เคยมีใครโทรมา

ทุกครั้งที่เสียงโทรศัพท์ดังเราจะดีใจ

เพราะการที่โทรมา มันหมายความว่าคิดถึงเรา...

...วันนี้ก็กินข้าวคนเดียวข้างถนน กลางฝนพรำ...

...ภาวนาให้โทรศัพท์ดัง...

P.S. อยากไปงานมีทวันนี้ แต่ไปไม่ได้ เรียนเสร็จก็ ห้าโมง ...เฮ้อ